(SS-EV) ของปีใหม่

posted on 21 Jan 2012 08:41 by jorkkykun
 
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ
 
 
 

(SS-EV) ของปีใหม่

ตัวละคร – ศฤคาล(จอก), นันทนัท(น้ำน่าน)

ตัวละครสมทบ – อังศุธร(ตูน), สิตางศุ์(ตาล)

เวลา – สัปดาห์ก่อนงานปีใหม่

สถานที่ – ห้องเรียน + บ้านจอก

Ps. ไม่แน่ใจว่าแม่น้ำน่านมาเช็ครึยังนะครับ

PS2。ยังมีต่อนะครับ ฮ่าๆๆๆ

 

          ลมเย็นพัดหวือเข้ามาในห้องทำเอาผมแอบขนลุกเพราะความหนาวเย็นของอากาศในเดือนธันวาคม แม้จะเป็นเวลาพักเกือบสิบเอ็ดโมงก็ตาม

          “นี่จอก...จะเอาอะไรมาจับฉลากเหรอ?” น้ำน่านหันมาถามผมโดยที่ผมยังไม่ทันได้ตั้งตัว ผมเงยหน้าขึ้นแล้วหันหลังไปที่เจ้าของเสียง

          “...ที่จะเอามาจับฉลากกันในงานรึเปล่าครับ?” ผมถามกลับไป...

          ...ขอสารภาพว่าผมลืมไปเสียสนิท...ทั้งที่เหลือเวลาไม่ถึงอาทิตย์จะถึงวันงานแล้วด้วยซ้ำ...

          ...

          “อ่าหะ” เด็กสาวพยักหน้ายิ้มแป้น

          “...เอ...ผมยังไม่ได้คิดเลยอะครับ” ผมตอบพร้อมกับหัวเราะแห้งๆกลับไป พอเธอได้ยินดังนั้นก็แสดงสีหน้าสงสัยปนแปลกใจทันที

          “จริงเหรอ? เอาจริงๆจอกแค่ผูกโบว์ให้ตัวเองก็พอแล้วนะ” เธอหัวเราะร่วน...

          ...มันจะดีจริงเหรอครับ...- -“

          ดูแต่ละคนที่จะมาร่วมงานสิ...

          ...

          ไม่อยากจะคิดจริงๆ

          ...

          “...เดี๋ยวเย็นนี้ผมลองไปหาอย่างอื่นมาจับวันเสาร์นี้ดีกว่าครับ...”

          “ไม่ลองผูกโบว์ตัวเองเหรอ? น่าสนุกดีออก” เธอหัสเราะคิดคักใส่ผมต่อ

          “ไม่ล่ะครับ...”

 

 

          ...

          ผมนั่งนึกถึงบทสนทนาที่คุยกับเพื่อนพลางหยิบของชิ้นนู้นชิ้นนี้ไปมา...เผื่อจะมีไอเดียหาของจับฉลากบ้าง...

          “เฮีย...นั่งคุ้ยนู้นคุ้ยนี่มานานแล้วนะ ทำอะไรอยู่อะ” เสียงหวานของน้องสาวดังขึ้นพร้อมกับร่างเล็กที่เข้ามากอดคอผม

          “...นั่นสิเฮีย? หรือว่าหาหนังโป๊ที่ซ่อนไว้” คราวนี้แฝดชายพูดบ้าง พร้อมกับหัวเราะคิกคัก

          ถ้าไม่ติดว่าเป็นน้องชายจะกระโดดถีบขาคู่ให้...

          ...

          “เพ้อเจ้อแล้ว...เฮียกะจะหาของไปจับฉลากวันปีใหม่น่ะ”

          ...

          “อ๋อเหรอ...”ทั้งสองคนเอ่ยขึ้นเบาๆ ผมไม่อยากจะหันไปมองมันทั้งคู่เลย...ตอนนี้หน้าของมันคงกำลังคิดอะไรอยู่แน่ๆ

          “เฮียไม่เอาเสื้อที่พวกเราทำเองเล่นๆไปจับฉลากล่ะ?” ตาลพูดขึ้นแนะนำผม...

          ...นั่นสินะ...

          เสื้อที่ผมลองทำเล่นๆกับน้องๆทั้งคู่เพื่อที่จะเอาไปขายในงานโรงเรียนของตูนตาลยังมีเหลืออยู่สองสามตัว...เอาไปให้หน่อยก็ดี...

          “ก็ดีเหมือนกันนะ”

          “ใช่มะเฮีย” ตูนกับตาลพูดขึ้นพร้อมกัน

          ...

          “ตอนนี้เสื้อที่เหลืออยู่ที่ไหนล่ะ? เฮียจะได้เอามาห่อ” ผมลุกขึ้นหันไปคุยกับน้องๆทั้งสองคนที่ยิ้มแป้นมาให้...

          ...

          ทำไมรู้สึกเสียวสันหลังแปลกๆ

          ...

          “ไม่ต้องเฮียๆ เดี๋ยวพวกเราจัดการให้ รับรองเลิศที่สุด”

          “ใช่ๆเฮีย”

          ...

          “แน่ใจนะ...”

          ...

          “เชื่อฝีมือพวกเราสิเฮีย!!!”

          ทั้งคู่พูดขึ้นพร้อมกันพร้อมกับเอามือทายหน้าอกด้วยความมั่นใจเต็มร้อย...

          พอผมเห็นดังนั้นก็เลยปล่อยให้น้องๆทั้งสองจัดการให้...ทั้งที่ผมเองก็ไม่ค่อยจะไว้ใจเท่าไหร่...แต่ก็นะ...ช่างมันเถอะ...

          ...หวังว่าจะไม่มีอะไรแปลกมาก(?)นะ...

          ...

          “เดี๋ยววันพุธพวกเราจะเอามาให้เฮียเอง” ตูนรับปากกับผมพร้อมกับรอยยิ้มที่ปรากฏขึ้นตั้งแต่เมื่อครู่นี้

          ...

          “โอเคๆ...อย่าลืมล่ะ”

          ...

          ทำไมตาขวาผมมันกระตุกไม่หยุดอย่างนี้ล่ะ...

 

 

สรุป

-จอกพึ่งนึกเรื่องของขวัญวันปีใหม่ได้ตอนที่นั่งคุยกับน้ำน่าน

-จอกกลับมาหาของขวัญวันปีใหม่

-ตูนตาลอาสาหาของให้

-จอกคิดว่ามันคงต้องเอาอะไรแปลกๆมาให้ แต่ก็คิดว่าคงไม่แปลกมาก...

-ออกแนวรู้เขาหลอก แต่เต็มใจให้หลอก(? เพลง? ฮ่าๆ)

-จอกตาขวากระตุกอีกแล้ว...

-ติดตามต่อไป...

คุยกับผปค.

...แอร๊ย...น่าจะทันนะครับ...

อัพซะช้าเลย...เหอๆ

(MS)คนพิเศษ

posted on 07 Jan 2012 14:21 by jorkkykun
 
 
 
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ
 
 
 
 
(MS) คนพิเศษ
 
ตัวละคร - ศฤคาล(จอก),นันทนัท(น้ำน่าน),ฐณาธร(ก๊อก),วริสรา(เอพริล)
เวลา - หลังจากงานเซอร์ไพร์สน้ำน่าน (๒๔ ธ.ค. ๕๔)
สถานที่ - ป้ายรถเมล์

 Related Fic - [CS-SS] Surprise, or not?! by:แม่เฟิร์น
 
                       [SS] ความลับที่ซ่อนไว้ by:แม่เฟิร์น
 
ป.ล. ฟิคนี้ยังไม่ได้รับการตรวจจากผปค.ก๊อกและผปค.เอพริลนะครับ...
 
 
 

         “ถ้าน้ำน่านไม่รังเกียจนะครับ” ผมเกาแก้มแก้เขินขณะที่กำลังยืนรอรถเมล์อยู่ข้างๆเพื่อนสาวที่หันมามองผมด้วยสายตาแปลกๆ...
 
         “เฮ้ยย วันนี้มาแปลก กินยาไม่เขย่าขวดรึเปล่าเนี่ย” เธอหัวเราะหลังจากมองผมอยู่ครู่หนึ่ง ส่วนผมเองก็ยังไม่เลิกเกาแก้ม...ถ้าให้ทายผมว่าตอนนี้แก้มผมคงขึ้นสีเรื่อๆอยู่แน่ๆ
 
         “เปล่าสักหน่อยครับ” ผมหัวเราะแห้งๆกลับไป
 
         “แน่ใจนะ”
 
         “ค...ครับ”
 
         เธอหัวเราะถูกใจเมื่อเห็นปฏิกิริยาของผมที่ดูจะเก้ๆกังๆทำอะไรไม่ถูก
 
         ...
 
         “อย่างงี้สิ ถึงจะเรียกว่าปกติ” ไม่รู้ผมจะดีใจหรือเสียใจดีนะเนี่ย...ฮ่าๆ แต่ก็ยังดีกว่านิสัยเสียแล้วกันเนาะ
 
         ...
 
         ผมกับน้ำน่านยืนรอรถเมล์อยู่ครู่หนึ่ง ก็เลยคิดอะไรได้บางอย่าง
 
         “ให้ผมถือให้ไหมครับ?
 
         “หา?”
 
         “ให้ผมถือนี่ให้ไหมครับ?” ผมไม่พูดเปล่าพร้อมกับชี้แล้วก็ดึงของมาส่วนหนึ่งมาถือไว้ในมือ. เธอเลิกคิ้วขึ้นข้างนึงราวกับจะยืนยันให้แน่ใจ
 
         ผมยิ้มแหยๆส่งไปแล้ว “ไม่ต้องปฏิเสธนะครับ”
 
         “เอางั้นเหรอ จริงๆน่านเกรงใจนะเนี่ย แต่ก็ขอบใจนะจ๊ะ” เธอยื่นของมาให้ผมพร้อมกับพูดกับผมด้วย...
 
 
        “เอ.. แต่วันนี้มาแปลกจริงๆน้าา”
 
         “แปลกตรงไหนเหรอครับ?”
 
         “แปลกตรงนี้แหละจอก...ดูมั่นใจๆ”
 
         พอผมได้ยินดังนั้นก็หัวเราะแห้งๆขึ้นเบาๆ...นั่นสินะ...ทำไมอยู่ดีดีคราวนี้ผมดูกล้าๆยังไงก็บอกไม่ถูก...
 
         ...
 
         “หรือว่าอกหักจากออกัส?” สายตาเด็กหญิงวาววับขึ้นมาทันที พร้อมกับมือที่ตบเบาๆที่ไหล่
 
 
        “นั่นแน่ อย่าเสียใจไปเลยนะมายเฟรนด์ ไอ้กัสมันแย่จะตาย มัวแต่สนใจอาซ้ออยู่นั่นแหละ มายเฟรนด์ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก ถึงไม่มีกัส ก็ยังมีก๊อกอยู่ทั้งคน =v=”
 
         ...ผมหันขวับมาส่ายศีรษะไปมาเป็นคำตอบ “ปล่อยพวกเขาไปเถอะครับ...” Foot in mouthพร้อมกับหัวเราะแห้งๆส่งไปให้เพื่อนที่ดูอารมณ์ดีผิดปกติ
 
         “ว่าแต่จอกเอาความคิดมาจากไหนน่ะ? น่านหมายถึงเรื่องเซอร์ไพรซ์นะ” เธอถามขึ้นมาอีกครั้ง
 
         “...ก็...ผมลองถามน้องผมดู พอได้ยินก็คิดว่าวิธีนี้น่าจะโอเค...ก็เลยลองถามคนอื่นๆดูอะครับ” ผมตอบไป...เธอพยักหน้า แต่ก็ไม่วายสงสัยอยู่ดี
 
         “แล้วไงอ่ะ! แล้วไงต่อ?”
 
         “อีกอย่าง...ผมว่าน่านน่าจะชอบอะครับ” ผมหัวเราะแห้งๆพร้อมกับตอบคำถามของเธอ...
 
         เธอหัวเราะเสียง ดัง“ฮื่อ ชอบจริงๆนั่นแหละ ขำจะบ้าตาย คิดดูสิ เห็นหน้าตัวเองเต็มห้องไปหมด อันที่จริงน่านก็ว่าเดาทางได้แล้วนะ ดันเจอแบบไม่คาดคิดจนได้” เธอหัวเราะซ้ำอีกครั้ง
 
         “ชอบก็ดีแล้วล่ะครับ” ผมยิ้มกลับไปให้น้ำน่าน
 
         ผมนึกอะไรบางอย่างออก...เลยเอามืออีกข้างล้วงของจากกระเป๋ากางเกงหยิบของบางอย่างขึ้นมา แล้วโชว์ให้หญิงสาวดู
 
         “ของขวัญวันเกิดครับ สุขสันต์วันเกิดนะครับ”
 
         พวงกุญแจที่ทำจากดอกไม้แห้งดอกเล็กๆกะทัดรัดอยู่ในมือของน้ำน่านแล้ว เธอหยิบมันขึ้นมาดูด้วยความสนใจ
 
         “สวยจัง นี่จอกหามาจากไหนเนี่ย?”
 
         “...อ่า...ผมทำเองครับ”
 
         “จริงเปล่า? เก่งจัง ไม่น่าเชื่อว่าเด็กผู้ชายจะทำอะไรแบบนี้เป็นด้วย”
 
         ผมหัวเราะแห้งๆ แต่ก็รู้สึกดีที่เห็นเธอยิ้มเมื่อมองเจ้าของขวัญชิ้นนี้ ที่เข้าน้องทั้งสองคนช่วยกันทำ...เพราะเห็นว่าเป็นครั้งแรกที่ผมปรึกษา เรื่องวันเกิดของเพื่อน
 
         “นั่นแน่!!...
 
         “ครับ?”
 
         “สารภาพมาซะดีๆน้า จริงๆแล้วคิดอะไรกับน่านใช่ไหมล่า  คนมันออกจะโซหอตตตขนาดนี้เธอหัวเราะหลังจากพูดจบ
 
         ผมยิ้มบางๆ...
 
         “ก็เห็นว่าเป็นคนพิเศษไงครับ?”
 
         ...เสียงหัวเราะหยุดลงทันที...พร้อมกับที่เธอหรี่ตามองผมอย่างสัย     
 
        “ก็เห็นว่าเหมือนน้องสาวผมแค่นั้นเอง” ผมหัวเราะเบาๆหลังจากแก้ไขคำว่า “คนพิเศษ” แล้ว...
 
 
         ...ทำเอาตกอกตกใจ เฮ้อออ”
 
         ...ผมหัวเราะเบาๆ
 
 
    “...น่านก็ตกใจนึกว่าจอกจะนอกใจออกัสแล้วซะอีก”
 
         ...
 
         ยังไม่ทันที่ผมจะได้ตอบอะไรกลับไป สายตาของผมก็หันไปเห็นรถเมล์ที่กำลังขับปุเลงปุเลงมาตามถนนช้าๆ
 
         “มาแล้วๆ รีบไปกันเถอะ” เธอกวักมือเรียกผมให้เตรียมตัวขึ้นรถโดยสารที่กำลังจะถึงในไม่ช้า
 
         “อ่าครับ”
 
         ผมยืนอยู่ข้างๆเธออยู่ครู่หนึ่ง “นี่จอก...”
 
         ...”ขอบใจนะ กับของขวัญอะ”

 
******************************



 
 
บทส่งท้าย

 

 

...ก๊อก ที่ยืนแอบหลบอยู่ห่างๆมองเพื่อนทั้งสองคนที่ยืนคุยกันคิกคัก...เขาเองก็ รู้สึกแปลกใจเมื่อเห็นเพื่อนชายขี้อายคนนี้กับเจ้าของวันเกิด...

 
 
           นั่นจอกกับน้ำน่านนี่นา...
 
           เมื่อกี้ออกมาไม่พร้อมกันไม่ใช่เหรอ?
 
           ...
 
           ทำไมมาอยู่ด้วยกันได้ล่ะ...
 
           เอ...หรือว่าจะมีอะไรรึเปล่า?
 
           ...
 
           แต่ก็ดี...
 
           ถ้าเอพริลมาเห็น...คงเลิกที่วาดเล่นในสมุดแล้วล่ะมั้ง...
          
 
 
 
 
 
         ...
 
         “กลับบ้านไปเล่นเกมส์ดีกว่า” เอพริลพึมพำขณะกำลังเดินไปตามทางเท้า...ทันใดนั้นเอง...เธอก็เห็นเพื่อนชาย ที่มีนามว่า “ก๊อก” กำลังแอบยืนมองดูอะไรบางอย่างอยู่
 
         เธอเลยมองผ่านร่างเล็กของเพื่อนชาย...
 
         นั่นมัน...จอกกับน้ำน่านใช่ไหม...
 
         เอพริลมองเพื่อนชายข้างหน้าสลับกับชายร่างโย่งที่อยู่ห่างออกไปซ้ำแล้วซ้ำเล่า

 

 

...เธอยิ้มขึ้นอย่างอารมณ์ดี...

 
 
         ...
 
         ได้พล็อตนิยายใหม่อีกแล้วสิเรา
 
 
 
 
 
 
 
สรุป
 
-จอกแยกออกมาให้ของขวัญน้ำน่านแล้วก็เลยพาไปส่ง...
-"คนพิเศษ"
-จอกมองว่าน้ำน่านเหมือนน้องสาวของตัวเอง...(รึเปล่า?)
-ก๊อกกำลังจะกลับเดินออกมาเห็นช็อตให้ของขวัญพอดี รวมถึงเห็นทั้งสองคนแล้วก็แอบสงสัย...
-ก๊อกคิดว่าถ้าเอพริลมาเห็นก็คงเลิกเขียนในสมุดแล้ว่ะมั้ง
-เอพริลเห็นก๊อกแอบมองจอกกับน่านแล้วก็คิดพล็อตนิยายออกมาได้
 
 
คุยกับผปค....
 
แอบป่วงๆเล็กๆ ก๊าวบ้างอะไรบ้างเป็นสีสัน ฮ่าๆๆๆ
 
ฟิคนี้ผมตัดสินใจให้เป็น MS เพราะด้านการพัฒนาการของจอก...
 
เอนทรี่นี้จะเห็นได้ชัดเจนที่สุดครับ แล้วก็น่าจะเป็นเอนทรี่ที่ปูไปสู่เรื่องในปีหน้าด้วย ฮ่าๆๆๆ

[TAG-EV] จับฉลากปีใหม่

posted on 02 Jan 2012 07:19 by jorkkykun
 
 
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ
 
 
 
 
 
[TAG-EV] จับฉลากปีใหม่
 
(*เล่าจากปากจอกเอง)
 
 

 (สีน้ำเงิน - ก่อนกล่องของขวัญของตัวเองเปิด)
(สีฟ้า - หลังกล่องของขวัญของตัวเองเปิดแล้ว)
 
 
1. คุณเอาอะไรมาจับเป็นของขวัญปีใหม่?
 
---> เอ่อ...เสื้อยืดธรรมดาสกรีนเองครับ
---> เสื้อลายวิปลาศครับ...(ยิ้มแสยะนิดหน่อย)
 
 
2. ทำไมถึงเลือกของชิ้นนั้นเป็นของขวัญ?
 
---> ก็...ผมกับน้องทำกันเองอ่ะครับ แล้วผมว่าลายก็สวยดีด้วย
---> ...ผมไม่ได้เลือกครับ...น้องมันแกล้ง
 
 
3. อยากให้ใครได้ของขวัญของคุณไป เพราะอะไร?
 
---> ...ใครก็ได้ล่ะครับ (หัวเราะเบาๆ) เสื้อตัวนี้ใส่ได้ทั้งหญิงทั้งผู้ชายก็เลยไม่ได้คิดระบุใครเป็นพิเศษอะครับ
---> เอากลับมาให้ผมไปมัดปาก มัดมือน้องผมเถอะครับ...
 
 
4. มีของขวัญของใครที่คุณอยากได้บ้าง
 
---> ใครก็ได้ล่ะครับ อุตส่าห์เลือกมาจับฉลากแล้ว
 
 
5. มีของขวัญของใครที่คุณไม่ค่อยอยากได้บ้าง?
 
---> ...เอิ่ม...ไม่มีอะครับ...
---> ของผมเอง...
 
 
6. รู้ผลจับสลากแล้ว คุณได้ของขวัญของใคร? และมันคืออะไร?
 
---> ได้ของพี่ภูมิครับ...เป็นตุ๊กตาปลากระเบน น่ารักมากๆเลยครับ
 
 
7. คุณรู้สึกยังไงกับของขวัญที่จับสลากได้?
 
---> ก็...ชอบนะครับ
---> ถ้าไม่ถือสา...ผมขอเอาไปยัดปากน้องผมได้ใช่ไหมครับ?
 
 
8. ปฏิกิริยาของคุณกับเจ้าของของขวัญที่คุณจับได้คือ?
 
---> พอจับได้ก็สะดุ้งนิดหน่อย...แล้วผมก็ยิ้มแหยๆ ขยี้หัวเบาๆ ก็ได้ของพี่ภูมิ...ผมพึ่งจะมารู้จักเอาตอนนี้นี่แหละครับ... ก็รู้สึกว่าพี่เขาดูใจดีดูอบอุ่นนะครบ...ก็เลยไม่ได้เกรงอะไรมากมาย
 
 
9. ใครได้ของขวัญของคุณไป?
 
---> เอ่อ...ครูโอครับ...
 
 
10. คุณรู้สึกยังไง?
 
---> ผมขอโทษครับครูโอ  ไม่ได้ตั้งใจให้มันเป็นอย่างนี้...ขอโทษจริงๆครับ
 
 
11. คิดว่าเขาจะรู้สึกหรือทำอะไรกับของขวัญของคุณ?
 
---> ...คงจะอยากเผาไฟเต็มที่...หรือไม่ก็คงกำลงเครียดว่าจะทำยังไงกับมันดี
 
 
12. ปฏิกิริยาของคุณต่อคนที่ได้ของขวัญของคุณไปคือ?
 
---> ยิ้มแหยๆ หน้าซีด หัวเราะแห้งๆ ขอโทษขอโพยครูโอเป็นการใหญ่
 
 
 
-------------------------------------------------------
 
 
 
คุยกับผปค.จอก
 
...เดี๋ยวจะเข็นฟิคออกมาในช่วงวันสองวันนี้แหละครับ...ฮ่าๆๆๆ
 
...อุฮิ สนุกสนาน...
 
 
 
 
 
 
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ
 
 
 
 
 
 
 
 
Tag สัปดาห์ส่งเสริมความเป็นไทย (แต่งชุดไทย)

 (ทั้งหมดตอบในรูปแบบเล่าความรู้สึกของจอกนะครับ)

 

ช่วงเตรียมการ

 

 

1. ตัวละครของคุณจะใส่ชุดอะไรมาโรงเรียน (หากมีภาพ รบกวนใส่ภาพชุดที่ตัวละครของคุณเลือก

พร้อมทั้งระบุเครดิต) อนึ่ง ถ้าไม่คำนึงถึงสุขอนามัยที่ดี ตัวละครของคุณสามารถใส่ชุดซ้ำกันได้

ตลอดห้าวัน

 

 

+วันจันทร์ ที่ 21 พฤศจิกายน 2554

 

--->>เป็นชุดเสื้อม่อฮ่อมสีน้ำเงินธรรมดาครับ ส่วนรองเท้าก็เป็นรองเท้าผ้าใบ(ใส่ถุงเท้าสั้น)
 
 

(ที่มา: http://market.mthai.com/pic/jpeg/1376503 )

 

 

+วันอังคาร ที่ 22 พฤศจิกายน 2554

 

--->> เป็นชุดเสื้อม่อฮ่อมสีน้ำเงินธรรมดาครับ ส่วนรองเท้าก็เป็นรองเท้าผ้าใบ(ใส่ถุงเท้าสั้น) ใส่

เหมือนเดิมไปก่อน (แต่จอกมีสองสามชุดนะครับ ชุดน้องชาย น้องสาว แล้วก็ของตัวเอง)

 

(ที่มา: http://market.mthai.com/pic/jpeg/1376503 )

 

 

+วันพุธ ที่ 23 พฤศจิกายน 2554

 

--->> ชุดราชปะแตนท์ครับ แต่ว่าคงไม่ใช่ชุดราชปะแตนท์ทางการ เหมือนชุดลำลองที่ใส่แล้ว

สบายๆมากกว่า (ชุดด้านซ้าย)



 

+วันพฤหัสบดี ที่ 24 พฤศจิกายน 2554

 

--->> เหมือนของวันพุธ แต่เปลี่ยนเสื้อราชปะแตนท์เป็นตัวอื่น (สีคล้ายคลึงสีเดิม)(เสื้อเปลี่ยน ส่วนโจงกระเบนถ้าไม่เลอะเทอะจากวันแรกมากก็จะใส่ตัวเดิม ถ้าเลอะมากก็จะยืมของน้องมาใช้)

 

+วันศุกร์ ที่ 25 พฤศจิกายน 2554

 

--->>ชุดประมาณนี้ครับ ใส่ถกเขมรแน่นอน ส่วนเสื้ออาจจะมีการเปลี่ยนแปลงได้(หารูปไม่เจอ)

เพราะว่าเกิดจากเหตุการณ์สุดวิสัยอย่างหนึ่ง (ออกัสแกล้ง)

 
 
 
(ที่มา: http://i178.photobucket.com/albums/w248/maragi/5-2.jpg )

 

 

2. เหตุผลที่ตัวละครของคุณเลือกชุดดังกล่าว

 

--->> จอกเลือกจากทรัพยากรที่มีครับ จะไม่พยายามไปเช่าหรือซื้อใหม่ เพราะรู้สึกว่าซื้อมาใช้ครั้ง

สองครั้งไม่คุ้ม แล้วก็เอาชุดที่ง่ายๆสบายๆเป็นหลัก

 

 

3. ตัวละครของคุณรู้สึกอย่างไรกับกิจกรรมและชุดที่ต้องใส่

 

--->> จอกรู้สึกดี แล้วก็ชอบที่ได้ลองแต่งชุดไทยดูบ้าง เพราะส่วนตัวก็ค่อนข้างจะชอบอะไรแบบนี้อยู่

แล้วด้วย ส่วนเรื่องการแต่งตัวก็ไม่ได้ลำบากอะไร เพราะชุดที่จอกใส่ส่วนใหญ่เป็นชุดที่สบายๆ ไม่มี

เลี่ยมอะไรให้คันมาก
    แต่ชุดในวันศุกร์ก็คงลำบากใจเล็กน้อย แต่ก็ต้องทำใจ...

 

 

4. เหตุผลที่ตัวละครของคุณเข้าร่วมกิจกรรมในครั้งนี้ (สำหรับบุคคลในโรงเรียนให้ตอบว่า “เป็น

กิจกรรมบังคับ”)

 

--->> กิจกรรมบังคับ แต่ก็รู้สึกน่าสนุกดี อยากเห็นชุดแบบอื่นๆบ้าง
 

 

5. ตัวละครของคุณจะแต่งกายมาจากบ้านหรือมาเปลี่ยนเสื้อผ้าที่โรงเรียน (สามารถตอบแยกวันได้)

 

--->>แต่งมาจากบ้านสองวันแรกครับ (วันที่ใส่เสื้อม่อฮ่อม) อีกสามวันหลังจะมาแต่งที่โรงเรียน

 

 

6. กรณีที่ตัวละครของคุณแต่งกายมาจากบ้าน ตัวละครของคุณเดินทางมาโรงเรียนอย่างไร แล้วมี

ความรู้สึกอย่างไรบ้าง

 

--->>นั่งรถเมล์ ต่อรถไฟฟ้า ต่อรถสองแถวมาโรงเรียนเหมือนปกติครับ
 

7. จงบอกสิ่งที่ตัวละครของคุณคาดหวังว่าจะได้จากการเข้าร่วมกิจกรรมนี้

 

--->>เห็นชุดไทยหลายๆรูปแบบ ได้เห็นอะไรสนุกๆจากกิจกรรมนี้

 

8. อยากเห็นตัวละครตัวไหนแต่งชุดไทย แบบใดมากที่สุด และเพราะอะไร


--->>อยากเห็นทุกคนครับ ไม่จำกัดแบบ ยิ่งมีหลายๆแบบได้ยิ่งดี เพราะชอบที่มีคนแต่งชุดไทย เห็น

แล้วรู้สึกสบายๆบอกไม่ถูก
 


9. นอกจากกิจกรรมการแต่งชุดไทยแล้ว ตัวละครของคุณอยากให้มีกิจกรรมอะไรอื่นๆ ในสัปดาห์ส่ง

เสริมความเป็นไทยไหม ถ้ามี โปรดระบุด้วยว่าเป็นกิจกรรมใด

--->>อยากเห็นกิจกรรมในช่วงคาบเรียนที่ทำอะไรเป็นไทยๆบ้าง เช่น ทำอาหารไทย รำไทย ฯลฯ ก็ยิ่งทำให้รู้สึกถึงความเป็นไทยยิ่งขึ้น
 


ช่วงจัดกิจกรรม

 

10. ถึงสัปดาห์จริงแล้ว ตอนนี้ตัวละครของคุณรู้สึกอย่างไรบ้างกับวันแรกที่ได้ใส่ชุดไทย

 

--->>จอกก็รู้สึกสบายดี เพราะว่าชุดที่เลือกส่วนใหญ่เป็นชุดที่มีคนใส่อยู่เป็นประจำ แล้วก็ไม่มีการเลี่ยมทองมากมาย ทำให้สามารถใช้ชีวิตและอยู่ได้เป็นปกติ

ยกเว้นวันสุดท้ายที่จะอายแล้วก็ทำอะไรไม่ค่อยถูก

 

11. ตัวละครของคุณรู้สึกยังไงเมื่อเห็นคนทั้งโรงเรียนพร้อมใจกันแต่งชุดไทย

 

--->>ก็รู้สึกดีครับ เหมือนที่ได้บอกไปแล้ว

 

 

12. ตัวละครของคุณคิดว่าการแต่งชุดไทยมาโรงเรียนมีข้อดีและข้อเสียอย่างไรบ้าง

 

--->>ช้อดีก็คือได้เห็นชุดไทยหลายๆแบบ ส่งเสริมความเป็นไทย ส่วนข้อเสียจอกคิดว่า...ทางโรงเรียนน่าจะส่งเสริมให้ใส่ชุดสบายๆไม่ต้องวิริศมาหรามากก็ได้ จะได้ไม่ต้องเคลื่อนไหวลำบาก

 

 

13. ตัวละครของคุณมีพฤติกรรมที่เปลี่ยนไปจากปกติหรือไม่เมื่อต้องใส่ชุดไทยตลอดเวลา (เช่นต้อง

สำรวมกิริยามากขึ้น)

 

--->>ก็คงสบายๆเหมือนเดิม มีระวังโจงกระเบนที่พันเองหลุดบ้าง...ส่วนวันสุดท้ายคงจะอายบ่อยๆครั้ง เพราะว่าเป็นชุดที่โขว์เนื้อโชว์หนังมากที่สุด...แล้วก็ไม่ได้คาดคิดว่าจะต้องใส่มาก่อน

 

 

14. ตัวละครของคุณได้อะไรจากการจัดกิจกรรมในครั้งนี้

 

--->>ได้เห็นชุดไทยหลายๆอย่าง แล้วก็รู้สึกดีที่ได้ใส่ชุดไทยมาเรียนบ้าง

 

 

15. เมื่อสิ้นสุดกิจกรรมนี้แล้ว ตัวละครของคุณอยากให้มีการจัดกิจกรรมแบบนี้อีกในปีถัดๆ ไปหรือไม่

เพราะเหตุใด

 

--->>อยากครับ จอกคิดว่าเป็นกิจกรรมที่น่าสนใจกิจกรรมหนึ่ง
 
 
 
 
 
--------------------------------------------------------------------
 
 
 
 
ถ้ามีโอกาสจะแต่งพลอตที่เกี่ยวข้องออกมานะครับ ยังไม่ชัดเจนเลยขอดองไว้ก่อน...เหอๆ

(IS)Halloween:คนละคน(III/End)

posted on 04 Dec 2011 19:13 by jorkkykun
 
เอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของโครงการ
 
 
 
 
 
 
 
(IS)Halloween:คนละคน(III End)

ตัวละคร - ศฤคาล(จอก),นันทนัท(น้ำน่าน),สิมิลัน(ปั้นทราย),สิงหา(ออกัส),พันปิยะ(ตง)
เวลา - วันฮัลโลวีน
สถานที่ - ห้องเรียน ๔๐๑ , อาคารเรียน

 Related Fic - [CS]Tag:Halloween by: แม่ครูเอม
 
 
 

   "ของนายนี่...งูแมมบ้าหรืองูเขียวหางไหม้เอ่ย?"

   มือที่เขาเช็ดเรียบร้อยแล้วยกขึ้นกอดคอชายหนุ่มร่างสูงที่เลิ่กคิ้วมองคนพูดที่กำลังยิ้มกว้าง

   "...ของผมนี่ต้องอนาคอนด้ามั้งครับ" จอกพูดจบแล้วก็หัวเราะร่วนทำเอาออกัสหัวเราะตาม

   "โหยยย มั่นใจจริงๆเลยสนมมม"

   "แน่นอน!" ร่างสูงยืดขึ้นด้วยความมั่นใจ

   "...ปกติต้องห้ามไม่ให้เรียกสนมไม่ใช่เหรอจอก?" เขาลองหยั่งเชิงถามอีกครั้ง

   "ก้เรียกให้พอก่อนที่จะไม่มีโอกาสเรียกไง ใช่ไหม...กัส'จัง'"

   จอกยกท่อนแขนแกร่งขึ้นวางบนไหล่ของออกัสแล้วบีบไหล่แน่น ดวงตาโตหันไปมองด้วยสายตากรุ้มกริ่มแปลกๆ...เหมือนจะถึงเวลาแก้แค้นอะไร บางอย่าง

   แต่มีเหรอที่ออกัสจะยอมแพ้

   "...งั้นมาให้ฉันพิสูจน์หน่อยสิว่าเป็นอนาคอนด้าจริงรึเปล่า"

   จอกชะงักไปครู่หนึ่ง แต่ใบหน้าตามฉบับเด็กหนุ่มชาวเหนือก็ยิ้มกริ่มขึ้นเหมือนกับกำลังพอใจ ทั้งที่เวลาปกติเขาต้องรีบเบี่ยงประเด็นไปแล้ว

   "อยากจะดูจริงๆเหรอ" ...ดูเหมือนจะเป็นประโยคคำถาม แต่สิ่งที่เขาพูดเหมือนเป็นประโยคบอกเล่ามากกว่า ในเมื่อเขาไม่พูดเปล่าแล้วยังเตรียมถอดกางเกงให้คนตรงหน้าพิสูจน์

   ...จอกถือเข็มขัดที่หลุดพร้อมกับเตรียมจะทำอะไรบางอย่าง

   ทันใดนั้นเอง...


























   "เฮ้ย!! นายสองคนมาทำอะไรกัน!" เสียงดูตื่นตะลึงของตงที่ทำให้ทั้งคู่หันขวับไปมอง

   "...ก็...เล่นสนุกไง" จอกยิ้มกว้างดูเหมือนปกติ แต่สภาพและท่าทางดูไม่ใช่จอกคนเดิม...ในเมื่อมือทั้งสองข้างกำลังถือเข็มขัด ที่ถูกปลดออกมาเรียบร้อย

   ส่วนอีกคนก็ยิ้มกริ่มขึ้นมาทันที

   "หึงเหรอศรีภรรยาที่รัก"

   "นายหุบปากไปเลย! จอก.. นายมาทำอะไรกับกัสที่นี่ มีถอดกางกงกางเกงด้วย จะทำอะไรกันน่ะหา!"อาตงยังคงวีนไม่เลิก ดูเหมือนเขาจะตกใจจนเกือบเสียสติ

   "...ก็ให้ดูอนาคอนด้าแค่นั้นเอง"

   "ลื่อเป็นคนอย่างนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่วะ..?"

   ตงสะพรึงจนเผลอหลุดสรรพนามที่ชินปากออกมา...

   "แหม...ศรีภรรยาก็ สนุกกันสามคนก็ได้ไม่ใช่เหรอ ตื่นเต้นดีออก" ออกัสตอบกลับไปด้วยสีหน้าระรื่น ตงที่กำลังจะช็อกหันไปมองคนข้างๆที่พยักหน้ารับ...อย่างไม่เชื่อสายตาตัวเอง

   "...ไปสนุกด้วยกันแค่สองคนเถอะ ส่วนไอ้ศรีภรรยาก็ให้จอกไปแล้วกัน"...อาตงตอบด้วยท่าทีที่ดูตกใจยิ่งขึ้นไป อีกเมื่อเห็นท่าทางของจอก

   ...

   อยู่ดีดีร่างสูงของเด็กหนุ่มก็สะดุ้งเฮือก แล้วสั่นจนคนข้างๆแอบตกใจ

   "...กัส นายทำอะไรจอกวะ!?"

   "เปล่านะ สงสัยจะกลับเป็นเหมือนเดิมแล้วมั้ง"

   "..."

   ทั้งสามคนเงียบ...ไม่มีใครพูดอะไรขึ้นมา ได้แต่รอปฏิกิริยาต่อไปของจอกที่สลบทั้งยืน (แต่ก็ยังตัวติดกับออกัสอยู่)

--------------------------------------------------------------------


   "ผมมาทำอะไรที่นี่เหรอครับ?"

   ...

   ผมมองซ้ายมองขวา...รู้สึกมึนหัวอย่างบอกไม่ถูก ภาพในหัวผมมีภาพของออกัส...ตง...และห้องน้ำ...

   และที่สำคัญ...

   ตัวของผมก็ดันติดกับออกัสแบบที่แยกไม่ออกด้วย...

   ...เมื่อกี้ผมยังจำได้ว่าอยู่ที่ห้องเรียนนี่นา...แล้วทำไมมาอยู่ที่นี่ ได้...ในหัวผมมีแต่ภาพลางๆที่ระบุอะไรมากไม่ได้...รู้แต่ว่าผมกำลังเดินมา พร้อมกับคุยถึงเรื่องงูและประจำเดือน...อะไรสักอย่าง...

   ผมเงยหน้าขึ้นมองอะไรบางอย่างในมือ...

   เข็มขัด...

   ...ไม่นะ...

   ...

   ผมถอดเข็มขัดและปลดตะขอกางเกงทำไมฟะครับ!!!

   ...

   "อย่าบอกนะว่าไม่รู้เรื่องอะไรเมื่อกี้เลย?" ตงถามผมแบบไม่ค่อยเชื่อนัก...

   "...ครับ" ที่จริงก็รู้บ้างแต่...แค่มันเลือนราง

   ..."แล้วทำไมผมถึงมาอยู่ในสภาพนี้?" ผมตัดสินใจถามต่อ...

   "...นายกินอะไรผิดสำแดงมาก่อนรึเปล่าเนี่ย?"

   ...ผมพยักหน้าเป็นคำตอบ

   "ฉันป้อนลูกอมเองล่ะ" ออกัสพูด...แล้วยิ้มกว้าง ผมหันไปมองเจ้าของเสียงด้วยความรู้สึกเต็มไปหมด...

   ..."...ลูกอมอันนั้นน่ะเหรอครับ?"

   "ก่อนหน้านี้ฉันก็ยัดมันเข้าปากศรีภรรยาไปแล้วเหมือนกัน" ...เขาดูท่าทางจะภาคภูมิใจมากๆเสียด้วย

   "คือรู้มาก่อนแล้วว่าถ้าผมกินจะเป็นแบบนี้?"

   ..."แล้วเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นบ้างเหรอครับ?" ผมชักเริ่มหงุดหงิดแปลกๆแล้วสิ...- -" ทำไมมันต้องเป็นผมตลอดเลยที่โดนอะไรแบบนี้...

   "...เราเห็นนายกำลังจะอวดอนาคอนด้าของนายให้หมอนี่ดู..."

   "เฮ้ย! ก็แค่อยากแกล้งนิดๆหน่อยๆเท่านั้นเอง ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นงี้ซะหน่อย"

   ..."อนาคอนด้า..."

   อาตงตอบพร้อมกับออกัส...ผมเองก็ใช้สมอง(ที่มีอยู่น้อยนิด)ลองพิพิจพิเคราะห์ดูว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง...

   ลูกอม

   เบลอ...

   อนาคอนด้า

   ห้องน้ำ...

   ตัวติดกัน...

   ประจำเดือน...

   ...

   ...

   ...

   ให้ตายเถอะครับ!!!

   "มันเป็นเพราะลูกอมนั่นนะสนมมม" ออกัสยังคงยิ้มใจดีสู้เสือ...

   ...เอาเถอะ...

   ..."แต่นายเป็นคนยัดมันเข้าปากจอกเองนี่หว่า!"

   ...ผมรู้สึกอะไรแปลกๆอีกแล้ว...

   พอลองขยับตัวออกห่างจากออกัสก็พบว่ามันหลุดออกมาได้อย่างง่ายดาย...

   ผมจัดการแต่งตัวเงียบๆขณะที่อีกสองคนยังคงคุยกันสักพัก...(ที่จริงควรจะบอกว่าออกัสเป็นคนต้อนอาตงมากกว่านะครับ)

   ...ผมเดินออกไปเงียบๆด้วยสีหน้าไร้อารมณ์

   "สนมงอนเหรอจ๊ะ" ...ไม่ทันที่ผมจะออกมาจากห้องน้ำ ออกัสก็พุ่งพรวดมาจัดไหล่จากข้างหลังของผม...

   ผมหันไปมองด้วยรอยยิ้มและความรู้สึกที่รำคาญและหงุดหงิดพอสมควร "...อย่าพึ่งมายุ่งกับผมครับ ขอเวลาเงียบๆให้ผมสักแปปนึง"

   ...ออกัสยังคงไม่สนใจท่าทีของผม

   "อย่างอนไปเลยน่า ฉันแค่ล้อเล่นเอง"

   ...

   ผมหันตัวกลับใช้มือหนาๆกระชากคอเสื้อเขาด้วยแรงที่พอทำให้เขาเอนตามความ ต้องการของผม ผมยิ้มเย็นเยียบ พร้อมกับยื่นหน้าเข้าไปใกล้แสดงท่าทีเหลืออดเต็มทน

   "ปล่อย...ให้...ผม...อยู่...เงียบ...เงียบ...คน...เดียว...เถอะ...ครับ"

   ผมเน้นทุกคำด้วยเสียงที่กดลงต่ำ

   ผมแค่ต้องการความเงียบ ขออยู่สงบๆสักทีเถอะครับ...

   เผื่ออะไรๆมันจะดีขึ้นมาบ้าง...

   ว่าแล้วผมก็ปล่อยมือพร้อมกับเดินกลับไปเงียบๆโดยไม่ได้สนใจอีกสองคนที่เหลือ...


====================================
 
 
สรุป...
 
-จอกกำลังจะโชว์อนาคอนด้า(?)ก็มีตงมาขัดเสียก่อน
 
-ลูกอมหมดฤทธิ์
 
-จอกรู้สึกตัวอีกทีเห็นตงกับกัสกำลังคุยกันอยู่
 
-ตงโดนก่อนจอก
 
-จอกโมโห...
 
 
 
คุยกับผปค.
 
ฟิคนี้ป่วงเค่อะ...แล้วก็เป็นครั้งแรกที่ได้แต่งจอกเวลาโมโห...อุฮิ
 
ยังไม่จบนะครับยังมีต่อ เลื่อนลงไปโลดดดดด
 
 
 
 
 
 
 
 
 
แถมท้าย (สนับสนุนความเสื่อมโดยประชุมพร เจ้าเก่า)

"ว้า... จอกโกรธซะแล้ว"

ออกัสบ่นพึมพำเบาๆ ชนิดที่ตงได้แต่นิ่วหน้า

ก็เพราะลื่อไม่ใช่เหรอ    

ตงมองเด็กหนุ่มร่างสูงอย่างเหยียดหยาม นึกปลงอนิจจังที่ฟ้าไม่เป็นใจส่งหมอนี่มาร่วมห้องกับเขา

สองขาเตรียมก้าวออกไปจากห้องน้ำ ก่อนจะชะงักงันเมื่อได้ยินเสียงทุ้มๆ กวนประสาทดังขึ้นต่อ

"ว่าแต่ศรีภรรยา~ มะกี้หึงฉันชะมะล่า~ จอกก็แค่สนมเอกเองน้า สู้ศรีภรรยาไมได้หรอก"

"ใครศรีภรรยาใครกัน!!!" ตงว้ากลั่นห้องน้ำ กัดฟันกรอดแล้วเดินออกจากห้องน้ำไป

ลื่อนี่!!! สมควรแล้วที่อาจอกจะโกรธลื่อ!!!    

แล้วนี่อั้วจะต้องถูกเรียกแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหนวะ!!!    

edit @ 4 Dec 2011 19:54:26 by Jork-Sarikal - CS 5413