ศฤคาล ศรีสุรบถกุล

ตัวละคร – จอก,ตาล,ตูน, ป้าจอก,แม่ของจอก

อ้างอิง - เฟิร์น,กัส

เวลา – ๑๑ สิงหาคม ๒๕๕๔ (เวลาเย็น)

            วันพรุ่งนี้วันแม่แล้ว...

            ผมเองก็ลืมไปเสียสนิทเลย...ย้ายโรงเรียนใหม่มาก็ยังวุ่นๆอยู่ ไม่นึกเลยว่าจะผ่านมาเร็วขนาดนี้แล้ว...

            พอนึกดูแล้ว...นี่ก็ผ่านมาเกือบสิบปีแล้วที่ผมย้ายมาเรียนในกรุงเทพฯ...เมืองหลวงที่เขาชอบบอกผมว่าเป็นเมือง”ศิวิไลซ์”

            ...

            แต่จะศิวิไลซ์จะเจริญขนาดไหนก็ไม่มีค่าสำหรับผมเลยแม้แต่น้อยที่ต้องแยกจากครอบครัวมา...

            อากาศอันร้อนอบอ้าวในตอนกลางวันทำให้ผมตัดสินใจเดินไปที่ระเบียงเพื่อมองไปทางสวนกลางที่คอยให้ความร่มรื่นอยู่ตรงศูนย์กลางของโรงเรียน...

            อยู่ดีดีก็มีเสียงฝีเท้าของใครสักคนกำลังเดินมาอย่างรวดเร็ว...

            ภาพของเฟิร์นที่กำลังก้มหน้าพร้อมกับหน้าแดงอ่อนๆ...ในมือของเธอก็ถือนมข้นหวานตรา “มะลิ”...ส่วนข้างหลังก็มีกัสที่กำลังแย้มรอยยิ้มสนุกสนานออกมาอย่างเห็นได้ชัด...

            ของขวัญวันแม่สินะครับ...

       ให้ “มะลิ” กันเลยทีเดียว...

            แต่พอผมเห็นอย่างนั้นยิ่งทำให้ผมคิดถึงแม่บังเกิดเกล้าที่คงกำลังนั่งทำงานอยู่ที่สวนอย่างขยันขันแข็งแน่ๆ...

            เดี๋ยวค่อยโทรไปตอนเย็นก็ได้มั้ง... 

            ผมคิดแล้วหันกลับไปมองที่สวนกลางอีกครั้ง...ส่วนมือของผมก็ล้วงเข้าไปหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาดูเล็กน้อยก่อนจะกลับไป

            ลมเย็นๆพัดความชื้นเข้ามาปะทะใบหน้าของผม...

            ทำให้ผมนึกไปถึงบทสนทนาระหว่างผมและน้องๆลุงป้าที่คอยไซโคผมตั้งแต่เมื่อต้นสัปดาห์แล้ว

            “เฮีย! วันศุกร์ป๊าจะพาไปกินข้าว ต้องไปด้วยนะ” เสียงหวานของตาลเรียกให้ผมหันไปมอง...

            “อ่า...ไปอยู่แล้วๆ แล้วคุณลุงจะไปร้านไหนเหรอ?” ผมถามกลับ เหล่าน้องๆทั้งสองยิ้มกว้างขึ้นก่อนจะตอบขึ้นพร้อมกัน

            “หมูกระทะแถวXXXอะเฮีย...เห็นเขาเล่ากันว่าของดีมากๆ” ตูนพูดบ้าง...

            หมูกระทะ...ผมนึกสภาพแย่งเนื้อที่กำลังย่างอยู่บนกระทะ...ก็คงน่าสนุกดี

            “...ว่าแต่ร้านแถวนั้นมันก็แพงไม่ใช่เหรอ”

            “ช่างเถอะ...ได้ไปกินหมูกระทะในวันแม่ทั้งที เฮียนี่คิดอะไรมากมาย” ตูนพูดต่อ

            ก็จริงนะ...

            “จอก! เรื่องราคาน่ะช่างมันเถอะ แต่ว่าวันศุกร์อย่าลืมไปลางานพิเศษด้วยล่ะ” ป้าที่กำลังนั่งดูละครอย่างออกรสบอกผมบ้าง ผมหันไปทางหญิงร่างท้วมเล็กน้อยเจ้าของเสียง

            ...ที่จริงป้าของผมเขาก็ดูแลผมมาดีมากๆ....อย่างกับแม่คนที่สองของผม...ไม่สิ...ที่จริงควรจะบอกว่าแม่คนที่สองเลยมากกว่า...

            วันนี้ผมก็เลยคุยกับน้องๆทั้งสองเรียบร้อยแล้วว่าจะไปกราบคุณป้าเสียหน่อย...พร้อมกับพวงมาลัยเล็กๆน้อย

            ...

            ...พอนึกถึงป้าก็ยิ่งอยากโทรหาแม่ยิ่งขึ้นอีกแฮะ...

            อ๊อดดดด... 

 ---------------------------

            เสียงฝนตกดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง...ตอนนี้ก็เลยเวลาเลิกเรียนมามากแล้ว พูดง่ายๆก็คือ...ผมตกรถโรงเรียนเลยต้องนั่งรถเมล์มาจากป้ายรถเมล์แถวหน้าปากซอยเพื่อรอไปที่สถานีรถไฟฟ้า...ตอนนี้ผมเลยต้องมานั่งรถเมล์...

            ผมยกมือขึ้นขยี้เส้นผมที่เปียกน้ำเพื่อให้มันแห้งลงบ้าง...ร่างสูงชะลูดของผมหันซ้ายแลขวาไปมองรอบๆ

            บางคนก็ถือพวงมาลัย บางคนก็ถือของขวัญ คาดว่าน่าจะเอาไปให้แม่ในเทศกาลสำคัญที่กำลังจะมาถึงเวลาอันใกล้นี้

            พอผมกำลังจะหยิบโทรศัพท์มือถือรถเมล์ก็หยุดลงแถวสถานีรถไฟฟ้าพอดี...ผมรีบเดินลงจากรถก่อนจะถือโทรศัพท์ขึ้นมา

            ลมเย็นและเม็ดฝนยังตกอยู่กระปริบกระปรอย แต่มันก็ไม่ได้ทำให้ผมเลิกคิดที่จะโทรศัพท์

            ...

            “ฮัลโหล จอกมีอะไรเหรอ?” เสียงหวานจากในโทรศัพท์พูดขึ้น ผมยิ้มขึ้นน้อยๆ แม้ทางปลายสายจะไม่ได้เห็นก็ตาม

            “แม่...จอกรักแม่นะ”

สรุป

-จอกคิดถึงแม่พอเห็นกรณี”มะลิ” แล้วก็คนในช่วงเทศกาลวันแม่

-จอกโทรศัพท์หาแม่ตอนที่กำลังจะเดินขึ้นสถานีรถไฟฟ้า

-หลังจากนั้นจอกก็คุยโทรศัพท์ต่อกับแม่