(MS) The Revenge of Peter
posted on 15 Jul 2011 09:04 by jorkkykun
(MS) The Revenge of Peter
ตัวละคร – ศฤคาล(จอก),นนทกร(กร),ปีเตอร์ตัวน้อง(?)
ตัวละครสมทบ – นันทนัท (น้ำน่าน),สิงหา (ออกัส)
เวลา – สิงหาคม ๒๕๕๔
เอนทรี่ที่เกี่ยวข้อง - [SS] ศฤคาล VS ปีเตอร์ by: ผมเอง [Read] (เอนทรี่นี่อ้างถึงปีเตอร์ตัวพี่(?))
[IS] One Fine Day IV by: แม่พี่น้ำตาล [Read]
[SS] คุณปีเตอร์?! by: แม่เฟิร์น [Read]
...ในที่สุดก็เลิกเรียนเสียที...
ทำไมชั้นม.ปลายมันเรียนหนักอย่างนี้นะ ไม่เหมือนตอนผมอยู่ม.ต้นเลยสักนิด...เฮ้อ...
ผมคิดไปพลางเก็บกระเป๋านักเรียนไป ตอนนี้เพื่อนๆของผมออกไปไหนกันหมดก็ไม่รู้ เลยเหลือแค่ผมที่นั่งอยู่พร้อมเตรียมจะกลับบ้าน
“เอ่อ...น้องจอกครับ?”
เสียงทุ้มคุ้นหูผมดังขึ้นจากหน้าประตู ผมหันกลับไปดูที่ต้นเสียง รุ่นพี่ผิวคล้ำส่วนสูงตามมาตรฐานชายไทยโผล่หน้าที่ดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรอยู่...
ถ้าจำไม่ผิดจะเป็นพี่กรสินะครับ
“มีอะไรรึเปล่าครับพี่?” ผมยิ้มน้อยๆก่อนจะถามกลับไป
“เอ่อ...ขอโทษที่รบกวนนะครับ แต่...น้องน้ำน่านอยู่ไหมครับ?” เห?...สงสัยเรื่องสายรหัสล่ะมั้ง...
“อ่า...ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ เอ่อ...จะรอก่อนไหมครับ? เดี๋ยวก็คงกลับมา” ผมตอบกลับไปพลางนึกถึงหน้าหญิงสาวผู้ร่าเริงคนนั้น...
พี่กรพอได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าแล้วก็เข้ามารอในห้องเรียนที่มีผมอยู่คนเดียวเท่านั้น...
...
...ว่าแต่...
...ทำไมเงียบจัง? - -“
...
“เอ่อ...น้องจอก”
อยู่ดีดีพี่กรก็เรียกผมเหมือนมีอะไรจะคุยด้วย...”ครับ?” ผมตอบรับเสียงเรียกพร้อมกับมองไปที่ต้นเสียง...
“น้องจอกทำยังไงเหรอ ทำไมถึงสูงขนาดนี้อะครับ?” ...คำถามสุดคลาสสิคที่ผมเจอบ่อยมาก...
ผมนึกถึงส่วนสูงของตัวเองที่อยู่ดีดีก็พุ่งพรวดเมื่อตอนชั้นม.ต้น...นั่นสินะ ผมทำยังไงทำไมถึงตัวสูงขนาดนี้...”สงสัยเพราะผมเล่นกีฬามั้งครับ...”
“แล้ว...กินอะไรบ้างเหรอทำไมถึงตัวสูงได้ขนาดนี้...”พี่กรถามต่อ...เอ...
“ก็...คงพวกนม เนื้อ อะไรแบบนั้นมั้งครับ...”
...เอ...เหมือนจะมีอะไรสักอย่างที่ผมกินตอนนั้นด้วยนะครับ...”แล้วก็...”
...
ระหว่างนั้นเอง...สายตาของผมก็มองเห็นสิ่งมีชีวิตที่ผมรังเกียจและไม่อยากร่วมโลกของมันมากที่สุด...แมลงตัวสีดำกำลังวิ่งไปมาพร้อมกับส่ายเรดาร์ที่แสดงถึงการมีชีวิตไปมา...
ตอนนี้มันอยู่ที่พื้นด้านหลังพี่กร...
“...แมลงสาบ...”
ผมพูดพร้อมกับมองสิ่งมีชีวิตตัวนั้นพร้อมกับรู้สึกผวาอย่างบอกไม่ถูก ส่วนรุ่นพี่ตรงหน้าก็ทำหน้าตกใจกับสิ่งที่ผมพูดออกไป...
“หะ?? กินแมลงสาบ” ตาของเขาเบิกกว้างด้วยความตกใจ...ไม่ต่างจากผมที่ยิ้มแห้งๆจ้องไปทาง “คุณปีเตอร์” ตัวนั้นเขม็ง
ผมส่ายหัวเป็นเชิงปฏิเสธ...ก่อนจะยกนิ้วชี้ไปทางส่งมีชีวิตตัวนั้น...
...
...ถ้าผมกินแมลงสาบแล้วตัวสูงได้ขนาดนี้นะ...
...
...
...ผมยอมตัวเตี้ยไปตลอดชีวิตดีกว่า...
...
พอพี่กรหันไปมองตามที่ผมชี้ไป ด้วยรัศมีที่ใกล้กว่าสองเมตรเลยทำให้ทั้งผมและพี่กรรีบเดินหนีไปคนละทิศละทาง ถ้าแมลงสาบมันเป็นคนก็คงเหมือนกับคนผิวคล้ำที่กำลังถือแส้(?)ส่ายไปมา พร้อมกับแสยะยิ้มพูดด้วยความรู้สึกสะใจว่า “ไอ้พวกมนุษย์...คราวนี้ถึงตาแกโดนพวกข้าจัดการบ้างแล้ว”
เอ๊ะ?...
หรือว่ามันเป็นพี่น้องของปีเตอร์ตัวนั้น?
ตัวที่ผมตบและใช้เท้าบดขยี้มันจนไม่เหลือซาก...
...
...
การแก้แค้นของปีเตอร์สินะ...
...
...
ผมคิดไปพลางมองเจ้าแมลงสาบที่กำลังหาแหล่งพักพิง(?)ใหม่ โชคดีที่ว่ามันไปทางพี่กรที่กำลังเดินถอยหลังกรูดพลางใช้มือทั้งสองข้างกวาดหาสิ่งที่จะมาเป็นอาวุธได้...
พอผมเห็นดังนั้นก็รีบเดินไปหยิบที่โกยผงของห้องมา...
...ผมจะเอาที่โกยผงมาทำไมน่ะเหรอครับ?
...
อย่างน้อยก็สามารถขยี้ให้มันไปโลกหน้าได้ดีกว่าไม้กวาดแล้วกันครับ...
...
“เฮ้ยๆ ไปทางอื่นสิ ไปทางน้องจอกก็ได้”
...อ้าวพี่...ผมก็กลัวแมลงสาบนะครับ...
พี่กรปัดไม้ที่พึ่งหยิบมาถือไว้ไปมา พร้อมกับพยายามไล่สิ่งมีชีวิตตัวนั้นให้มันมาทางผมให้ได้...สงสัยญาติของปีเตอร์ตัวนั้นคงฟังลักษณะรูปลักษณ์ของผมผิดล่ะมั้ง...ก็เลยไปตามพี่กรแทน
“...อย่าเลยครับ...ผมเองก็กลัว” ผมพูดขึ้นพร้อมกับหัวเราะแห้งๆ พลางมองหาช่องว่างที่จะปลิดชีพมันให้ได้...
ให้ตายเถอะ...ใครก็ได้ช่วยผมที
แต่ขอว่าไม่ใช่ออกัสนะครับ...
...ผมว่านอกจากมันจะไม่ตายแล้ว...มันจะโจมตีผมได้ง่ายขึ้นน่ะสิ...
“น้องจอกช่วยพี่หน่อยสิ” พี่กรพูดขณะที่ยังปัดไม้ในมือไปมา...ส่วนมืออีกข้างก็หยิบของบางอย่างข้างๆตัวเป็นอาวุธเพิ่มเติม...แต่ตอนนี้ผมว่าพี่เขาคงโดนต้อนจนมุมจนไปถึงกำแพงแล้วนะ...
ผมพยายามเข้าไปใกล้ปีเตอร์ตัวนั้นมากที่สุด...(แต่ก็ยังรักษารัศมีสองเมตรนะครับ) แต่ว่ามันหันกลับมาทางผมก่อนที่จะหันกลับไปทางพี่กรเหมือนจะบอกผมว่า
“อย่ามายุ่งกับข้า ข้าจะแก้แค้นให้พี่น้องของข้า...”
...ขอโทษครับ...
...คนที่ปลิดชีพแมลงสาบตัวนั้นอะ...ผมเอง...
“ผมพยายามอยู่ครับ” ผมพูดพร้อมกับขมวดคิ้วหาทางแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้น...เหงื่อกาฬไหลโทรมกายคงเป็นเพราะช่วงเวลาที่กำลังตึงเครียดอย่างอธิบายไม่ถูก...
“เฮ้ยๆ มันจะบินแล้ว” พี่กรพูดด้วยน้ำเสียงหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด...
...
...ฉิบหาย...
...
มันใกล้จะกระพือปีกบินอย่างที่พี่กรพูดไม่ผิด...พอเห็นดังนั้นพี่กรก็รีบเขวี้ยงของชิ้นเล็กๆรอบๆตัวใส่เป้าหมายที่กำลังวิ่งหลบได้อย่างว่องไว...
...
มันจะฉลาดเกินไปไหม...
...
“อุ๊บ...” ของชิ้นหนึ่งถูกโยนเข้ามาอัดที่ท้องของผม พอโดนของชิ้นนั้นเข้าเต็มท้องผมก็งอตัวลงทันที ที่โกยผงในมือก็ลงกระแทกพื้นใกล้กับจุดที่ปีเตอร์ตัวนั้นอยู่
เหมือนมันเป็นสัญญาณปล่อยตัวให้กับปีเตอร์...มันรีบทะยานขึ้นฟ้าไปหาพี่กรที่กำลังยกมือขึ้นกุมหัวของตัวเองด้วยความหวาดกลัว...พอมันใกล้จะลงจอดพี่กรที่นั่งงอตัวอยู่ก็รีบเบี่ยงตัวทันที...เคราะห์ดีที่ปีเตอร์มันลงจอดที่กำแพงข้างๆหัวของพี่กรห่างไปไม่ถึงครึ่งไม้บรรทัด
พอผมเห็นดังนั้นก็รีบยกที่โกยผงเข้ากระแทกกับปีเตอร์ตัวนั้นทันที...
...
โชคดีที่ลงไปเต็มๆ
...
เหมือนผมจะได้ยินเสียง “กร๊อบ” เบาๆ...พอได้ยินดังนั้นความกลัวที่มันจะกลับมาแก้แค้นก็ทำให้ผมตัดสินใจขยี้ซ้ำอีกเกือบสิบครั้ง...
พอมั่นใจว่ามันน่าจะตายแล้วก็หยุดพร้อมกับมองที่พี่กรพร้อมกับพูดขึ้น...”น่าจะตายแล้วมั้งครับ?” ผมยิ้มแห้งๆครั้งหนึ่ง หลังจากตีหน้าเคร่งเครียดกับการโจมตีปีเตอร์ที่กำลังโกรธแค้น(?)อยู่นานสองนาน
พี่กรพยักหน้าให้ผมน้อยๆก่อนจะยิ้มแห้งๆบ้าง พี่เขาลุกขึ้นแล้วรีบโกยอ้าวมาอยู่ด้านหลังผม...”...อย่าพึ่งไว้ใจสิ่งมีชีวิตชนิดนี้สิน้องจอก”
ผมกลืนน้ำลายเอือกใหญ่แล้วตัดสินใจดึงเอาที่โกยผงออก...
...
...
เศษซากแมลงสาบติดอยู่ที่ผนังเหมือนจะเป็นอนุสรณ์สถานให้ปีเตอร์รุ่นต่อๆไปได้รำลึกถึงวีรกรรมกล้าตายของบรรพบุรุษ...
และบันทึกถึงความโหดร้ายของมนุษย์อย่างผม...
...
ผมยอมเป็นคนโหดร้าย...ดีกว่าโดนมันโจมตี
...
ผมไม่สามารถบอกได้ว่าชิ้นส่วนที่เหลือเป็นส่วนใดของปีเตอร์ตัวนั้น...รู้แต่ว่ามันคงติดอยู่ที่ผนังไปอีกนาน...แล้วผมก็ไม่คิดจะแซะมันออกมาด้วย
“...มันตายแล้วสินะ”พี่กรพูดเบาๆ...ผมก็พยักหน้ารับเบาๆ
ถ้าสภาพไส้แตกเละขนาดระบุไม่ได้ว่าส่วนไหนเป็นส่วนไหนแล้วมันยังไม่ตายผมขอวิ่งหนีดีกว่า...
“...เป็นการปลิดชีพที่เลือดเย็นมาก หึหึ...”เสียงของออกัสดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะที่ทำให้ผมหันขวับไปมองด้วยความตกใจ...
“เหอๆ...”ผมหัวเราะแห้งๆแล้วก็ยิ้มแหยๆไปให้เพื่อนชายที่เหมือนจะเห็นสถานการณ์มานานพอสมควร...
“นั่นสิจอก...โหดมาก” น้ำน่านที่ยืนอยู่ข้างๆพูดบ้าง
“ถ้ามันไม่ตายไม่ผมก็พี่กรก็ต้องตายอ่ะครับ...” ผมหัวเราะแห้งๆอีกครั้ง
หลังจากนั้นผมก็กลับมาเก็บของอีกครั้ง...พร้อมกับพี่กรที่กลับมาทำตามสิ่งที่ตัวเองตั้งใจต่อ โดยที่ทิ้งซากปีเตอร์ตัวนั้นให้เป็นอนุสรณ์สถานแก่รุ่นน้องๆและทายาทปีเตอร์ต่อไป...
...
...
เอวัง ด้วยประการชะนี้แล...
To be continued!!!
(ยังจะมีอีกเรอะ!!!)
-----------------------------------------------------------------------------------------------
Conclusion
- กรกะจะมาหาน้ำน่านเพื่อคุยเรื่องสายรหัส
- จอกอยู่ในห้องเรียนคนเดียว...
-ระหว่างนั้นปีเตอร์ตัวน้องบุกโจมตีฐานที่มั่น...จอกเลยต้องกระชับพื้นที่ปีเตอร์...
-จอกใช้ที่โกยผงบดขยี้จนปีเตอร์แหลกจนมองไม่เห็นสภาพเดิมและชิ้นส่วนของแมลงสาบ
-ออกัสและน้ำน่านแอบดูสถานการณ์
คุยกับผปค.
- เล่นกับปีเตอร์เสียมันส์เลยครับ อุฮิ
คิดอยู่ว่าจะเล่นอีกดีไหม...แต่ก็กลัวว่ามันจะจำเจ...กร๊ากกกก
edit @ 15 Jul 2011 09:21:34 by Jork-Sarikal - CS 5413
เอวังด้วยคน 555+^^
#1 By - นิพันธ์ ทารีมุกข์ - on 2011-07-15 11:35